Zadziwiające, ilu ludzi zna właściwą fabułę naszego życia, choć własną piszą najwyraźniej na kolanie, tępym ołówkiem i podczas jazdy autobusem po kocich łbach. Wiedzą, kiedy powinnyśmy wyjść za mąż, urodzić dziecko, zmienić pracę, schudnąć, przytyć, zapuścić włosy, obciąć włosy i koniecznie „trochę odpuścić”, przy czym sami trzymają się swoich problemów z zacięciem kolekcjonera rzadkich znaczków.
Najbardziej przedsiębiorczy próbują nawet przejąć nasze pióro. Dopisują obowiązki, wykreślają marzenia, poprawiają charakter czerwonym długopisem i na marginesie zostawiają uwagę: „Stać cię na więcej”. Człowiek jeszcze nie zdąży dobrze rozpocząć rozdziału, a już zbiera się komisja literacka złożona z cioci, sąsiadki, koleżanki i przypadkowego internauty.
Tymczasem własne życie nie jest pracą zbiorową ani dokumentem udostępnionym wszystkim do edycji. Można przyjąć dobrą radę, skorzystać z korekty, a nawet przepisać cały rozdział, jeśli fabuła zaczęła przypominać brazylijską telenowelę połączoną z instrukcją obsługi pralki. Ostateczna wersja powinna jednak należeć do nas - razem z przecinkami postawionymi w dziwnych miejscach, nieplanowanymi zwrotami akcji i zakończeniami, których nikt poza nami nie rozumie.
Jeśli już popełniać błędy, to przynajmniej własnym charakterem pisma. Cudze kleksy wyjątkowo trudno spiera się z życiorysu.
Nawet czyjes najlepsze rady w konkretnym przypadku moga okazac sie bledem. Teoretycznie- nasze ego zawsze ma wybor, ale dochodza te czynniki, ktore ksztaltowaly nas za ,,mlodu,, i wtedy pojawia sie pytanie: - czy to ja -swiadome podejmuje decyzje, czy wpojone, niekoniecznie metoda kija i marchewki/ kleczenia na grochu , schematy zachowan : postawic sie i pojsc swoja droga/podporzadkowac sie czyjemus zdaniu.
OdpowiedzUsuńNa konkretnych etapach rozwoju mamy szanse , ze z czasem wyzwolimy sie z tego, co nas ogranicza w byciu na ,,swojej drodze,,