O książętach, którzy okazali się ropuchami, ciastkach prowadzących do moralnego upadku i innych powodach, dla których kobieta powinna mieć mocne nerwy oraz zapas wina...

Doszłam do wniosku, że nie będę każdej swojej grafiki osobno wnosić na salony, rozbierać do naga i poddawać publicznej sekcji zwłok. Niektóre żarty najlepiej smakują podane w całości, bez drobiazgowego badania, co autor miał na myśli i czy przypadkiem nie powinien się leczyć. Dlatego raz w tygodniu będę tu zrzucać cały urobek mojej radosnej twórczości. Hurtem, bez ceremonii oraz zbędnego mizdrzenia się do czytelnika. Ot, taki cotygodniowy przegląd tego, co mnie rozbawiło, zirytowało albo tak bezczelnie dopominało się komentarza, że grzechem byłoby przemilczeć.

Zapraszam. Rzeczywistość sama ściąga majtki. Ja tylko opisuję, co zobaczyłam. 😉

Książęta z bajki mają jedną zasadniczą wadę - zazwyczaj znikają wraz z ostatnią stroną opowieści. W życiu trafiają się raczej egzemplarze, przy których nawet Kopciuszek dobrowolnie wróciłby do szorowania podłóg, a Śpiąca Królewna udawałaby nieboszczkę.

Miłość to piękna sprawa, pod warunkiem że człowiek nie musi po każdym romantycznym uniesieniu wzywać specjalistów od usuwania szkód budowlanych. A niektórzy panowie potrafią zrobić z kobiecego spokoju taki gruz, że nawet archeolodzy nie podejmą się ustalenia, co tam pierwotnie stało.

I pomyśleć, że kiedyś kobieta całowała żabę w nadziei, że zamieni się w księcia. A dziś... Niejeden książę po pocałunku okazuje się zwykłą ropuchą. 😉

Mam silną wolę. Tak silną, że sama wypatruje ciacha z kremem, po czym bierze mnie pod pachę i bez pytania sadza przy stoliku w pierwszym lepszym przybytku ciaścianym.

A ciacho? Łypie na mnie spod bitej śmietany tak lubieżnie, że zaczynam żałować, iż mam na sobie gacie modelujące. Zjadam dziada bez zająknięcia. Niech sobie nie myśli, że może mnie bezkarnie prowokować. 

A poza tym życie jest za krótkie, żeby cierpieć z powodu niedoboru bitej śmietany. 😉

Kopciuszek miał jednak więcej szczęścia niż rozumu. Zgubił pantofelek na imprezie, a nazajutrz pół królestwa latało z tym butem po chałupach, szukając właścicielki. I jeszcze trafił mu się książę, który zamiast zapytać, ile wypiła, od razu zaproponował małżeństwo.

A dziś? Żadnych czarów czy cudów. Co najwyżej przemiana damy w upadłą alkoholowo kobietę, która obejmuje sedes i przysięga mu miłość aż po grób. 😉

Nie wiem, kto pisał te wszystkie bajki o śpiących królewnach, ale podejrzewam, że był to facet, który nigdy nie przekroczył czterdziestki. 

W pewnym wieku kobieta nie potrzebuje księcia na białym koniu. Potrzebuje drożnego korytarza do przybytku ulgi fizjologicznej, sprawnego zwieracza oraz odrobiny szczęścia, żeby po powrocie jeszcze zasnąć.

Aż dziw bierze, że kiedyś marzyłam, żeby ktoś przez całą noc nie pozwalał mi zmrużyć oka. Dziś za osiem godzin nieprzerwanego snu byłabym gotowa oddać pół królestwa. Razem z księciem. 😉

Cały tydzień zapiermandalałam jak chomik z kredytem hipotecznym, więc dziś zamierzam przejść w stan zaawansowanej bezużyteczności. 

Gdyby ktoś pilnie potrzebował mojej pomocy, niech najpierw sprawdzi, czy sprawa nie rozwiąże się sama. Jeśli nie, trudno. Nie wszystkie historie muszą mieć szczęśliwe zakończenie. 😉

Kiedyś wierzyłam, że nieodkryty mężczyzna to prawdziwy skarb. Dziś, zanim zacznę kopać, sprawdzam, czy przypadkiem nie stoję na dawnym wysypisku.

Szczególnym rodzajem czułości darzę panów, którzy swoją wieloletnią samotność tłumaczą tym, że kobiety nie potrafią docenić ich wyjątkowości. Kochaniutki, być może potrafią. Tylko wyjątkowość nie zawsze oznacza zaletę. Wyjątkowo upierdliwy komar też wyróżnia się z tłumu, a jakoś nikt nie marzy, żeby spędzić z nim resztę życia.

I pamiętajcie, drogie panie: nie każdy nieoszlifowany diament jest diamentem. Czasem to zwykły kamulec, który nabrał przekonania, że jest brylantem, albowiem nikt dotąd nie miał serca walnąć nim o bruk. 😎

Miałam nie kupować kolejnych butów. Ale te czerwone sieroty patrzyły na mnie tak błagalnie, że sumienie nie pozwoliło mi ich zostawić. Jeszcze trafiłyby do jakiejś modowej terrorystki, która ma tyle wyczucia stylu, co dzik w sklepie z porcelaną.

Przygarnęłam. Z czystego humanitaryzmu.

Jeszcze kilka takich adopcji i będę musiała sprzedać mieszkanie. Ale przynajmniej pójdę pod most w zaj*bistych szpilkach. 😂

Miłość bywa ślepa, ale sąsiedztwo ma wzrok sokoli i doktorat z cudzych gaci.

Pani Krysia nie przeczyta bez okularów daty ważności na śmietanie, ale z czwartego piętra rozpozna zdradę małżeńską po sposobie parkowania samochodu.

NASA wydaje miliardy na poszukiwanie życia pozaziemskiego, a wystarczyłoby wysłać panią Krysię z lornetką. Do piątku znalazłaby kosmitów, ustaliła, który zdradza żonę, i obwieściła całemu osiedlu, że na Marsie też się puszczają. 😉

Poniedziałek powinien być wpisany na listę chorób zakaźnych. Zaczyna się od dźwięku budzika, a potem następuje gwałtowne pogorszenie stanu psychicznego, niekontrolowane przewracanie oczami i narastająca ochota, żeby komuś przyłożyć mokrą ścierą. Najlepiej temu, kto o siódmej rano ćwierka, że przed nami piękny, produktywny tydzień. Człowieku, ja jeszcze nie odzyskałam funkcji życiowych po weekendzie, a ty mi tu z entuzjazmem wyskakujesz! Idź sobie pobiegać po autostradzie, tylko odblaski załóż, gdyż bezpieczeństwo przede wszystkim.

Na razie próbuję nawiązać kontakt z własnym mózgiem. Niestety, abonent jest poza zasięgiem, a ostatnio widziano go w piątek, jak radośnie otwierał wino. 😉