WYNIKI KONKURSU: Poradnik perfekcyjnego męża.

PORADNIK PERFEKCYJNEGO MĘŻA, 

czyli jak zostać idealnym towarzyszem życia współczesnej kobiety...

Dziękuję wszystkim serdecznie za udział w konkursie; 

było mi niezmiernie miło gościć Was na stronach mojego bloga; 

zapraszam na kolejne konkursy oraz do czytania Kobietoskopu :)

Jury, w składzie: 

dwa osobniki męskie i dwa osobniki żeńskie, 

po burzliwych naradach (do rękoczynów nie doszło), 

postanowiło nagrodzić następujące Panie:

Miejsce I: dobiezka

"Perfekcyjny mąż w kuchni wije się jak wąż.

Potrawy przygotuje i w łóżku adoruje.

Kawę zrobi, półeczkę przybije i rzadko się zdarzy, że sobie popije.

Dzieciątkiem się zajmie, teściową zagada,

nawet, gdy plotki o sąsiadkach opowiada.

Na inną nie spojrzy, ideał widzi w żonie

i zawsze jej pozwala trzymać pieczę na tronie! :D"

Nagroda: pierścionek ze stali szlachetnej 316L i kolczyki perełki

Miejsce II: włosovelove.

Nagroda: kolczyki ze stali szlachetnej 316L

Miejsce III: Mariola

Nagroda: kolczyki ze stali szlachetnej 316L

Miejsce IV: Gótka bloguje

Nagroda: kolczyki ze stali szlachetnej 316L

Gratuluję i proszę o przesłanie danych do wysyłki na adres mailowy: 
evedaff@gmail.com

Moje słodkie niebo...

Jak wygląda „życie” po śmierci? Każdy pewnie, nie raz i nie dwa, widział swoje prywatne niebo… 

Oczywiście - nikt nie zakłada odwiedzenia piekła, chociaż tam podobno ciekawiej jest…

Moje, nieco odjechane, niebo wygląda tak:

Umarłam… Nie czuję swojego ciała, jestem czymś w rodzaju pianki lub ptasiego mleczka - swobodnie przenika przeze mnie powietrze, o cynamonowym zapachu, które mnie unosi… Odkrywam, że dostałam swoje własne cukierniane niebo i słodkości, które uwielbiałam za życia. Podskakuję, jak na trampolinie,  odbijając się od puszystego kremu o smaku kokosowym. Niektóre skoki są tak wysokie, że dosięgam bezowych chmurek; mogę je skubnąć i spróbować jak smakują: najlepsze bezy, jakie jadłam - nie za słodkie, przełamane kawowym kremem. Spotykam inne skaczące dusze, łapiemy się za ręce i wspólnie nurkujemy w ogromnym torcie czekoladowym. Ktoś wymyśla zabawę: Zróbmy sobie korytarzyki - jak dżdżownice, kto pierwszy trafi na cztery wisienki ukryte w cieście - wygrywa! Rozgarniam, więc, rękami puszyste ciasto, zapach czekolady powoduje, że od czasu do czasu tracę przytomność; pakuję do ust coraz większe kawały tortu - jest pyszny! Aksamitny krem czekoladowy sprawia, że cały czas się śmieję. Trafiam, po jakimś czasie, na pierwszą wiśnię - czuję, że była moczona w dobrym likierze wiśniowym, takim babcinym… Słyszę, jak ktoś woła: Mam, mam, czwartą! 

Dziwne jest to, że zjadam nieprzyzwoite ilości ciasta, kremu i nie czuję nic w żołądku: w cudowny sposób zmieniają, w moim wnętrzu, stan skupienia i parują przez moją skórę - teraz pachnę mleczną czekoladą… Jest mi błogo, oczy same się zamykają. Podchodzi do mnie jakaś kobieta, która zauważyła moje senne spojrzenie.  Pachnie, wyjętym z pieca, gorącym, ciastem drożdżowym z malinami. Bierze mnie za rękę i mówi: Chodź Nowa, pokażę Ci, jak można się oddać najsłodszej drzemce w naszym niebie…  Wyciąga z bezowej chmurki jakąś białą kuleczkę i rzuca ją wysoko - kulka pęcznieje, zamienia się w tęczowy obłok, który spada tuż obok mnie. Wielka, puszysta poducha, jak śmietankowy krem w ptysiu, zabiera mnie w niezwykłą podróż… Sprawdzam, jaki ma smak - to smak ptysia, w którego kremie uwielbiałam, na Ziemi, ubabrać sobie nos… Otulona miękkością, jakiej nie znałam, kołysana jak noworodek, zasypiam - słysząc, kojący duszę, dźwięk rajskich dzwoneczków z gorzkiej czekolady z nutą pomarańczy…

To właśnie jest moje słodkie niebo... w gębie i dookoła ;) 

Grafika: www.fineartamerica.com

WIERSZYK - Dżdżownica Jadwiga...

DŻDŻOWNICA JADWIGA...

Dżdżownica Jadwiga przed lustrem stała i narzekała:

Jestem taka pospolita: ciało obłe, barwa jednolita!

Co to za życie - takie nieciekawe…

Chyba na nowy wygląd postawię!

Do znanego stylisty się udała,

cała okolica go podziwiała!

Żuk Sylwester był ekspertem od mody,

zawsze do udzielania porad gotowy:

Cóż ja widzę moja Droga -

to co nosisz - to nie moda!

Proponuję z mojej kolekcji berecik -

w nocy fantastycznie powinien świecić!

Koniecznie sukienkę wyszczuplającą i

mocno talię podkreślającą -

w amarantowym wszystko kolorze,

do tego dodatki jeszcze dołożę:

paseczek - plecionka - wykonała go Zenobia - stonka,

kolczyki - długie świderki - z butiku modliszki Anielki!

Dżdżownica z zachwytu oniemiała -

wszystko, co żuk polecił, pozakładała!

Wraca Jadwiga do domu - dumna jak paw,

mijając, sprężystym krokiem, pobliski staw…

Krzykliwie ubrane stworzenie - wędkarz wypatrzył,

Jadwigę złapał i na haczyk swej wędki zahaczył!

I tak Jadzia przynętą została,

a od karpia Zdzicha usłyszała:

Cudaczny wygląd - uroku nie dodaje, 

a czasem, przyczyną kłopotów, się staje!

Grafika: www.istockphoto.com

BAJOWIERSZYK - Latający koń Stefan...

LATAJĄCY KOŃ STEFAN...

Z cyklu: O misiu Marianie i koniu Stefanie...

Miś Marian często o świcie się budził,

wstawał z łóżeczka i bardzo się nudził.

Wymyślił, więc, drapiąc się w głowę:

Stefciowi, poranną, niespodziankę zrobię!

Napełnił helem mnóstwo balonów i

do Stefanowego zakradł się domu.

Do końskiej sypialni wczołgał się niepostrzeżenie i

włączył swoje misiowe myślenie:

Wszystkie balony przywiążę do Stefana,

niech sobie polata, mój przyjaciel, z rana!

Koń Stefan sen miał twardy jak skała,

więc się nie zorientował - jak Marian działa.

I tak Stefan został sprytnie omotany i

uniósł się nad łóżkiem jak napompowany!

Marian otworzył okno pocichutku i

wytoczył Stefana przez nie pomalutku:

O jaki piękny koń z balonami!

Czas, by polatał ponad domami!

Z okna lot przyjaciela podziwiał,

aż dostrzegł, że balonów ubywa!

Ciekawskie sroki napadły Stefana i

 stała się rzecz przewidywana:

Balony pękły, Stefan zaczął spadać,

a Marian krzyczał: Stefanie – nie spadaj!

Upadł Stefciu na ziemię z wielkim hukiem,

potłukł się straszliwie, a szczególnie pupę!

Nie chciał nawet spojrzeć na Mariana:

Kto takie głupoty wymyśla z rana?!

Miśku zapamiętaj sobie, co powiem,

a najlepiej zapisz to - sto razy - w głowie:

Głupie pomysły, może i śmieszne bywają - 

o ile życiu i zdrowiu - nie zagrażają!

Grafika: www.happytrailsra.com

Inne bajowierszyki o misiu Marianie i koniu Stefanie:

BAJOWIERSZYK - Niesforny koala Marian...

BAJOWIERSZYK - Kapelusze z żab!

BAJOWIERSZYK - Łakomczuchy jak poduchy!

BAJOWIERSZYK - Straszny krokodyl Zenon!

Dzień Odpoczynku dla Zszarganych Nerwów...

Z okazji Dnia Odpoczynku dla Zszarganych Nerwów, który to wypada 28 października, zamieszczam kilka fotografii wykonanych przeze mnie w czasie wakacyjnym - dokładne studiowanie wzorków na owadzich skrzydełkach powinno skutecznie Wasze nerwy wprowadzić w stan głębokiego wyciszenia ;) 

Pozdrawiam wtorkowo :)

Grafika: Eve Daff

WIERSZYK - Pytalski pytajnik???

PYTALSKI PYTAJNIK???

Znaki interpunkcyjne dość miały pytajnika,

ten nic nie robił - tylko się pytał!

Dręczył wszystkich od rana:

Dlaczego mnie nie ma na końcu każdego zdania?

Kropka słuchać go już nie chciała,

więc na końcu wielokropka się schowała….

Przecinek i średnik też go unikali -

gdzie tylko mogli - to się ukrywali.

Tylko wykrzyknik wykrzyczał bez wahania: 

A KTO CHCIAŁBY ZADAWAĆ TYLKO PYTANIA!!!

Grafika: www.pixabay.com

BAJOWIERSZYK - Straszny krokodyl Zenon!

STRASZNY KROKODYL ZENON!

Z cyklu: O misiu Marianie i koniu Stefanie...

 Miś Marian i koń Stefan wcześniej lekcje skończyli i

wrócić do domu na skróty postanowili!

Drogę wybrali przez las, co bagno skrywał.

Bali się troszeczkę, ale każdy to ukrywał.

Idą leśną ścieżką, jagody zrywają i

jak to zwykle bywa - głośno rozmawiają:

Stefciu kochany, mam wielką nadzieję,

że nie spotkamy Zenona, co postrach sieje!

Oj, ja słyszałem wiele o tym Zenku:

Straszny to potwór z maczetą w ręku!

Krokodyl Zenek się nie wzrusza i

łapie wszystko, co się porusza!

Tak! Tak! On łapie małe misie w mieście i

zapieka je z futerkiem w drożdżowym cieście!

Z węży jadowitych nosi dziwne szelki,

a przy koszuli ma z dżdżownic pętelki!

Podobno czapkę nosi z mysiego futerka,

a pompon na niej z wróbelka - co ćwierka!

Tak się w rozmowie obaj zatracili -

Zenona za drzewami nie zauważyli!

Krokodyl Zenek od rana, w lesie,

uprawiał jogging w pasiastym dresie.

Przez jakiś czas podsłuchiwał chłopaków -

w końcu postanowił wyskoczyć zza krzaków:

Oj chłopcy! Nigdy się tak nie ubawiłem!

Ze śmiechu - prawie się udusiłem!

Czy ja wyglądam na mordercę,

co nosi maczetę w ręce?

Skąd te wszystkie opowieści?

W głowie mi się to nie mieści!

W mieście mnie nie znają,

a takie kłamstwa opowiadają!

Sam mieszkam w lesie obok bagna,

bo lubię zapach tego mokradła!

Stary już jestem i unikam hałasu,

dlatego wyprowadziłem się do lasu.

A Was do siebie zapraszam - z rodzicami -

na przepyszne ciasto z leśnymi owocami!

Marian i Stefan zamarli z wrażenia!

Nie spodziewali się takiego zaproszenia!

Marian pierwszy z siebie słowa wydusił,

chociaż trzy razy się przy tym zakrztusił:

Panie Zenku przeprosić chcemy,

a z rodzicami na pewno przyjdziemy!

Zenon uścisnął dłonie chłopakom,

a na odchodne dał im radę taką:

Zanim komuś etykietę wystawicie –

poznać go powinniście - należycie!

Uderzenie słowem - bardziej i dłużej boli,

niż jak ktoś Wam kijem - tyłek mocno złoi!

Grafika: www.canstockphoto.com

Przeczytaj także inne bajowierszyki o misiu Marianie i koniu Stefanie:

BAJOWIERSZYK - Niesforny koala Marian...

BAJOWIERSZYK - Kapelusze z żab!

BAJOWIERSZYK - Łakomczuchy jak poduchy!

Wyprasowana twarz, czyli lifting w domowym zaciszu!

TONIK Z KWASAMI AHA/BHA 10%
Polecam moje odkrycie sprzed 2 lat, po którym twarz wygląda jak wyprasowana - nawet mój Luby się na to rzucił i docenił. Jest to jedno z tych odkryć, do których wracam systematycznie. Wynalazek, o którym mowa, pochodzi ze strony: http://www.biochemiaurody.com/
Cudeńko to zwie się: tonik z kwasami AHA/BHA 10%; wszystkie informacje wraz z opiniami klientów można znaleźć tutaj: 
http://www.biochemiaurody.com/sklep/tonikaha-bha.html
Tonik, o którym mowa, dostajemy w postaci składników do samodzielnego poskładania - sprawa jest prosta - na wcześniej wspomnianej stronie znajdziemy instrukcję obsługi dla średnio-zaawansowanych w czytaniu ze zrozumieniem ;)  

MIESZANINA NAWILŻAJĄCA (mojego autorstwa) 
Świetnie nadaje się, aby zastosować ją po użyciu tonika z kwasami; nawilża, ma lekką konsystencję, wygładza zmarszczki, pozostawia przyjemny film na skórze. Jest prosta do wykonania; składniki można nabyć w sklepach internetowych. 
Skład:
- skwalan - olejek będący składnikiem ochronnej warstewki łoju na powierzchni skóry,
- kolagen 100% - jednorodna, klarowna ciecz.
Obydwa składniki mieszamy, np. w małej buteleczce, w proporcji 1:1; przed każdym użyciem należy wstrząsnąć, aby składniki utworzyły mieszaninę i za pomocą wacika nakładamy na skórę twarzy, szyi i dekoltu. Nie wykonujemy na zapas dużej ilości mieszaniny - lepiej robić małe ilości, a po zużyciu dorobić, z zakupionych składników, kolejną porcję.

WIERSZYK - Boczek na boczku...

BOCZEK NA BOCZKU...

Boczek na boczku się położył,

nakrył słoninką i sen go zmorzył…

Śnił o takim na świecie porządku:

Każdy ma boczek w swoim żołądku…

Lecz przerwano niespodziewanie  -

to smaczne boczku leniuchowanie!

Ktoś zauważył: 

Boczek się usmażył!

Boczek głośno zaskwierczał zniesmaczony:

Znowu dodatkami zostanę przygnieciony!

Kilka jajek mi dołożą, zasypią przyprawami!

I nie boczkiem się zachwycą… 

tylko jajecznicą z dodatkami! 

Za natchnienie, w kierunku napisania tego dzieła, dziękuję osobie, która wpisała komentarz, pod wątkiem: http://kobietoskop.blogspot.com/2014/10/dziewicze-chopiece-jaja-czyli-chinskie.html, o następującej treści: 
"ffffu, okropności. I jak to się ma do naszej jajecznicy na boczku, 

prosta w przyrządzaniu - rzucasz takie jajo na patelnię, sama kładziesz się na boczek i marzysz..."

WIERSZYK - MIAU I HAU!

MIAU I HAU!

Kotek Miau i piesek Hau -

 kumplami byli na schwał!

Miau spać - zawsze chciał!

Miau! Miau! Miau!

Hau - psocić tylko chciał!

Hau! Hau! Hau!

Miau kłębek wełny miał -

nim się tylko bawić chciał!
Miau! Miau! Miau!

Hau też wełnę chciał,

więc często kłębek brał!

Hau! Hau! Hau!

Miau wpadał wtedy w szał!

I kłębek wełny rwał!

Miau! Miau! Miau!

Hau! Hau! Hau!

Głośne to harce były,

sąsiadki się skarżyły!

Lecz wtedy wpadał pan i

na rozmowy obydwu brał!

Niegrzeczny kocie i psie:

Opamiętajcie się!

Miau miauczał: Miau…

Pies szczekał: Hau…

A pan porządek w końcu miał!