Nocne życie mojego czerepu, czyli borsuk pod napięciem...

Postanowiłam poszerzyć zakres swojej działalności artystycznej. Doszłam bowiem do wniosku, że maltretowanie gości tego przybytku wyłącznie bełkociną pisaną jest przejawem rażącego zaniedbania. Od dziś zamierzam, od czasu do czasu, znęcać się nad Wami podsuwając grafiki mojego pomysłu.

Powstają one przy ścisłej współpracy prawej kończyny górnej, mózgoczaszki oraz rozmaitych programów graficznych, które zapewne nie przewidziały w regulaminie, do jakich bezeceństw zostaną zaprzęgnięte. Efekty bywają różne, ale ponieważ w sztuce współczesnej nawet przyklejony do ściany banan może robić za dzieło, nie widzę powodu, dla którego moje poczynania miałyby wymagać jakiegokolwiek usprawiedliwienia.

Na pierwszy ogień idzie zagadnienie, które od lat spędza mi sen z powiek. A właściwie ujawnia swoje dramatyczne konsekwencje dopiero po przebudzeniu...

Nie wiem, co ja właściwie wyprawiam przez sen, ale sądząc po porannej fryzurze, prowadzę bogate życie senne ze sporą dawką ekspresji ruchowej, zwłaszcza w wykonaniu czerepu. Budzę się z aparycją skudłaconego borsuka, który najpierw przeżył porażenie prądem, a następnie został przeciągnięty tyłem przez żywopłot.

Lustro nie komentuje. I słusznie, bo nie ma sensu drażnić kobiety, która o siódmej rano wygląda, jakby właśnie uciekła z miejsca wybuchu. A przecież kładłam się spać jako całkiem przyzwoicie uczesana przedstawicielka gatunku Homo sapiens. 

Ktoś powinien wreszcie zbadać, w którym momencie nocy następuje przemiana w ofiarę nieudanego eksperymentu z elektrycznością statyczną. 😉

Wariatura stosowana, czyli kto tu wystawia zaświadczenia o normalności?

Podobno wszyscy jesteśmy wariatami, tylko nie każdy doczekał się oficjalnego potwierdzenia. I całe szczęście, bo gdyby przyszło nam zbiorowo poddać się badaniom, kolejki do specjalistów przypominałyby te po karpia w Wigilię.

Zresztą, czym właściwie jest normalność? Czasami odnoszę wrażenie, że to taki garnitur szyty przez kogoś, kto nigdy nie widział właściciela. Tu uwiera, tam ciągnie, w kroku dramat, ale najważniejsze, żeby dobrze wyglądać na zdjęciu grupowym.

Znam ludzi tak nieskazitelnie normalnych, że aż chciałoby się sprawdzić, czy mają puls, czy jedynie aktualny przegląd techniczny. Wstają o szóstej, jedzą owsiankę, segregują śmieci, mają wymiziane na błysk szafki kuchenne i znajomych według stopnia przydatności. Nawet spontaniczność mają wpisaną do kalendarza, między dentystą a wymianą filtra w dzbanku. Nie twierdzę, że to źle. Po prostu przy takiej dawce przewidywalności nawet szwajcarski zegarek dostałby depresji z nudów.

Potem pojawia się człowiek, który śmieje się w najmniej odpowiednim momencie, rozmawia z roślinami, tańczy przy otwartej lodówce i na rodzinnym obiedzie potrafi jednym niewinnym pytaniem sprawić, że ciotka Krysia przez trzy dni nie odbiera telefonu. I już. Diagnoza środowiskowa gotowa. Wariat!

Orzeczenie wydają zazwyczaj osoby, które od piętnastu lat prowadzą zaciekłą wojnę z sąsiadem o siedem centymetrów żywopłotu, a potem idą do kościoła modlić się o pokój na świecie. Albo takie, które z namaszczeniem tłumaczą innym, jak należy żyć, chociaż własną egzystencję trzymają na słowo honoru.

Nie wiem, kto komu wręczył pieczątkę z napisem „NORMALNY”, ale podejrzewam, że odbyło się to w wybitnie podejrzanych okolicznościach przyrody.

Oczywiście nie każda osobliwość jest uroczą ekstrawagancją. Niektórzy mają w głowie taki przeciąg, że rozsądnie byłoby pozamykać okna, zanim komuś innemu zerwie dach. Istnieje jednak zasadnicza różnica między człowiekiem, który żyje po swojemu, a takim, który urządza innym życie.

Osobiście wolę ludzi z odrobiną twórczego nieporządku pod czaszką. Takich, którym wyobraźnia czasem wychodzi na spacer bez smyczy, poczucie humoru nie wymaga pisemnej zgody przełożonego, a dystans do siebie jest większy niż lista pretensji do świata.

Jeśli mam już spędzić życie w tym osobliwym sanatorium zwanym ludzkością, zdecydowanie wybieram towarzystwo, przy którym można się pośmiać, zamiast nieustannie pilnować, żeby własna osobowość nie wystawała poza regulamin.

A gdyby ktoś koniecznie chciał mnie zbadać pod kątem normalności, uprzedzam: niech najpierw pokaże certyfikat na własną. Najlepiej z datą ważności. Albowiem najbardziej podejrzani wydają mi się ci, którzy nigdy nie mają żadnych wątpliwości co do stanu swojego umysłu. Za to cudzy potrafią ocenić nawet przez zamknięte drzwi. 😉

Jesień - romans z kaloryferem i wujek Zenek na parkiecie...

Od jakiegoś czasu wszystkie żywe istoty, z którymi mam wątpliwą przyjemność stykać się podczas codziennej walki o przetrwanie, zgodnym chórem obwieszczają, że jesień jest do bani. Wieje, leje, zimno, ciemno, a człowiekowi pozostaje jedynie rozejrzeć się za jakąś przydrożną topolą, zaopatrzyć w solidny sznur i oddać swoje umęczone jestestwo na pastwę wichru. Ten zaś, nie mając najwyraźniej nic pilniejszego do roboty, wywijałby nami na prawo i lewo niczym wujek Zenek ciotką Ziutą na weselu kuzynki Jadwini. Kto miał okazję oglądać wujka Zenka po spożyciu trunku nielichej mocy, ten wie, że prawa fizyki są dla niego jedynie luźną sugestią, a ciotka Ziuta podczas weselnych pląsów nie tyle tańczyła, ile usiłowała utrzymać kontakt z podłożem. Z różnym skutkiem, dodam.

I tak oto, sponiewierani jesienną aurą, opadamy w końcu na glebę naszej planety, przekonani, że do wiosny pozostało nam już tylko wegetować, wzdychać i od czasu do czasu sprawdzać, czy przypadkiem nie wyrosły nam korzenie.

A ja się pytam: czy ta biedna jesień naprawdę zasłużyła sobie na taką zbiorową nagonkę?

Kiedyś pod jednym z moich tekstów pewna cudownie pojechana babina zamieściła komentarz, który wprawił mnie w stan niemalże jesiennej euforii. Pozwolę sobie przytoczyć jej wywód, licząc, że autorka nie zaciągnie mnie przed oblicze wymiaru sprawiedliwości za bezprawną dystrybucję myśli, które tak swobodnie wydostały się z jej równie swobodnych połączeń mózgowych.

"Moja droga, właśnie rozpoczęła się moja ulubiona pora roku! Jest cudownie, chociaż wciąż zbyt dużo słońca, ale jestem cierpliwa... to najcudowniejszy czas, kiedy po wejściu do domu czujesz to obejmujące cię ciepło, kiedy bez zbędnych tłumaczeń zaszywasz się w ukochanym fotelu z kubkiem gorącej czekolady w ręku, i możesz nosić ogromniaste swetry i te papucie z uszami królika, i te fajne rękawiczki z perłowymi koralikami, i traperki (moje ukochane, tęskniłam od marca). Auuu... naprawdę jest super!!!!!"

No i powiedzcie sami, czyż nie ma w tym jakiejś magii?

Wszak jesień, moi drodzy, ma swoje niezaprzeczalne zalety. Można bez najmniejszych wyrzutów sumienia prowadzić namiętny romans z kaloryferem, a jeśli ktoś jest szczęśliwym posiadaczem kominka, to już w ogóle może sobie pozwolić na miłosne uniesienia z prawdziwym ogniem. Można zaszyć się pod kocem tak skutecznie, że nawet domownicy zaczną się zastanawiać, czy przypadkiem nie wyprowadziłyśmy się po cichu. Można wreszcie paradować po mieszkaniu w wielkim, rozciągniętym swetrze, którego fason skutecznie uniemożliwia ustalenie, gdzie kończy się człowiek, a zaczyna mebel. I nikomu nic do tego!

Do tego gorąca czekolada, grzane wino i wszelkiej maści plusze, które kuszą miękkością, otulają człowieka i nie zgłaszają pretensji o to, że znowu siedzi z książką zamiast zająć się czymś pożytecznym.

Już słyszę jednak głosy oburzenia...

- Z czego tu się, durna babo, cieszyć, kiedy człowiek na ten przykład sam w tej chałupie siedzi?! Męskiej piersi włochatej brak! Damskiej niewłochatej też nie uświadczysz! Nie ma do kogo gęby otworzyć, nie ma się do kogo przytulić, a kaloryfer, choćby najgorętszy, na pytanie „Kochasz mnie?” odpowiada co najwyżej podejrzanym bulgotaniem!

No fakt. Trudno z tym polemizować.

Nie samym pluszem człowiek żyje, a związek z urządzeniem grzewczym, jakkolwiek obiecujący pod względem temperatury uczuć, ma jednak pewne ograniczenia. Zwłaszcza gdy przychodzi rachunek za ogrzewanie. Wtedy nawet najgorętszy romans potrafi gwałtownie ostygnąć.

Ale jest na tym świecie pewien osobnik, którego towarzystwo mamy zagwarantowane dożywotnio. Osobnik ten zna wszystkie nasze wady, widział nas w stanie, w którym nawet własna matka mogłaby zażądać okazania dowodu osobistego, i doskonale wie, ile naprawdę zjadłyśmy wczoraj czekolady. A mimo to nadal z nami mieszka.

Wystarczy podejść do lustra.

Oczywiście nie twierdzę, że należy od razu rzucać się swojemu odbiciu na szyję, gdyż można sobie przy tym wybić zęby, a stomatologia, jak wiadomo, nie sprzyja pogłębianiu miłości do życia. Warto jednak od czasu do czasu spojrzeć na tę znajomą gębę z odrobiną sympatii. Bez wytykania zmarszczek, liczenia kilogramów oraz przypominania wszystkich życiowych kompromitacji, których nawet po trzech kieliszkach wina nie da się uznać za przejaw błyskotliwości.

Bo jeśli sami ze sobą nie potrafimy wytrzymać, to dlaczego oczekujemy, że ktoś inny będzie tym faktem zachwycony?

A kiedy już nauczymy się lubić własne towarzystwo, może pojawi się ktoś, z kim zechcemy dzielić koc. I nie będziemy musieli rozpaczliwie szukać drugiej połowy, jakbyśmy od urodzenia byli jakimś wybrakowanym egzemplarzem człowieka, któremu podczas montażu zabrakło paru istotnych części.
Choć z tym dzieleniem koca radzę uważać. Miłość miłością, ale zimne stopy potrafią wystawić na próbę nawet najbardziej wzniosłe uczucia.

A póki co niech sobie wieje. Niech sobie leje. Jesień ma prawo do własnych humorów, podobnie jak my. Ja tam zamierzam korzystać z jej uroków, ile wlezie, a gdy dopadnie mnie chwilowe osłabienie miłości do własnej osoby, zawsze mogę sięgnąć po kubełek grzanego wina. Byle nie w ilościach, które uczyniły z wujka Zenka legendę rodzinnych wesel. 😉

Trzymcie się pluszowo! 

W ramionach hipotonii, czyli jak sobie zrobić dobrze dezodorantem do stóp…

Niskie ciśnienie to moja osobista zmora, z którą od lat prowadzę nierówną walkę. Nierówną, bo przeciwnik regularnie powala mnie na łopatki, a potem jeszcze przygniata ciśnieniem atmosferycznym, żeby mieć pewność, że nie wstanę. Czasami bywa zabawnie, czasami mniej zabawnie, a czasami mam ochotę przegryźć pierwszy lepszy kabel nasycony uporządkowanym strumieniem elektronów, licząc na to, że niewielkie spięcie postawi mnie wreszcie na nogi. Niestety istnieje ryzyko, że zamiast odzyskać wigor, zacznę świecić w ciemności albo całkiem zakończę współpracę z zakładem energetycznym.

Kto nigdy nie miał problemów z niskim ciśnieniem, ten nie zrozumie, jak wygląda żywot takiego niepostymulowanego boroka. Człowiek niby żyje, ale bez przekonania. Serce pracuje na pół etatu, mózg przebywa na bezpłatnym urlopie, a krew najwyraźniej uznała, że nie będzie się tak bez sensu szwendać po organizmie, skoro można spokojnie poleżeć w żyłach.

Z przeszłości pamiętam zatroskane postawy społeczne zamknięte w ludzkich ciałach, które miały wątpliwą przyjemność spać ze mną w jednym pomieszczeniu. Otóż zdarzało się, że budziłam uzasadnione podejrzenia o zejście z tego świata. Podobno podczas snu nie dawałam żadnych oznak życia, nie ruszałam się i oddychałam tak dyskretnie, jakbym nie chciała przeszkadzać pozostałym narządom w odpoczynku. Co bardziej troskliwe jednostki podchodziły więc do mnie, nasłuchiwały, po czym zaczynały obszarpywać moje jestestwo błąkające się akurat po innych wymiarach. Budziłam się z pretensjami, a oni z ulgą, że nie trzeba organizować pogrzebu. Osobiście uważam, że człowiek powinien mieć prawo do spokojnego wyglądania na nieboszczyka we własnym łóżku.

Najgorzej jest rano. Budzik dzwoni, świat się budzi, ptaszki ćwierkają, a ja leżę i zastanawiam się, czy rzeczywiście muszę uczestniczyć w tym całym przedsięwzięciu zwanym życiem. Samo uniesienie powieki wymaga wysiłku porównywalnego z przesuwaniem szafy trzydrzwiowej, nie mówiąc już o opuszczeniu łóżka, które w takich chwilach jawi mi się jako jedyne rozsądne miejsce pobytu na naszej planecie. Zanim wykonam pierwszy świadomy ruch, muszę się odpowiednio nafutrować kofeiną, żeń-szeniami i innymi wynalazkami, które mają przekonać moje zwłoki do podjęcia działalności gospodarczej pod nazwą „Życie codzienne”. Bywa jednak, że nawet po takiej kuracji mój mózg pracuje na częstotliwości, której nie obsługują już żadne współczesne urządzenia.

Właśnie w takim stanie użyłam kiedyś dezodorantu do stóp w charakterze odżywki do włosów. Nie wiem, czy poprawiło to kondycję fryzury, ale przynajmniej miałam pewność, że przez najbliższe kilkanaście godzin nie dostanę grzybicy skóry głowy. Opamiętanie przyszło oczywiście z opóźnieniem, kiedy szkody zostały już poczynione, a ja z dumą mogłam stwierdzić, że jestem prawdopodobnie jedyną kobietą w okolicy, której włosy nadają się do noszenia w przepoconych adidasach.

Wiecznie też czegoś szukam. Okularów, telefonu, kluczy i innych dupereli. Przemieszczam się po domostwie jak owca z uszkodzonym błędnikiem i sklerozą gigantem, która poszukuje trawy na wyścielonych trawą halach. Potrafię wejść do kuchni, zapomnieć, po co przyszłam, wrócić do pokoju, przypomnieć sobie, ponownie wejść do kuchni i znów zapomnieć. Po trzeciej takiej wycieczce zaczynam podejrzewać, że nie chodziło mi o nic konkretnego, tylko organizm próbuje mnie zmusić do aktywności fizycznej metodą oszustwa.

Niestety, niezależnie od tego, czy jestem przytomna, półprzytomna, czy jedynie sprawiam wrażenie osoby, której jeszcze nie wystawiono aktu zgonu, muszę się również stawiać w robocie. A tam nie ma zmiłuj! Dopada mnie horda wysokociśnieniowych, nadpobudliwych osobników żądnych interakcji pełną gębą. Wszyscy czegoś chcą, wszyscy dokądś pędzą, wszyscy mają do mnie sprawy wymagające natychmiastowego załatwienia, jakby od mojej odpowiedzi zależały losy cywilizacji. Niektórzy produkują tyle energii, że gdyby podłączyć ich do krajowej sieci, elektrownie mogłyby spokojnie ogłosić miesięczny urlop. Ja natomiast próbuję ustalić, czy moje serce wykonało już dzisiaj przewidzianą normę uderzeń, czy dopiero zbiera się do roboty.

Jakoś jednak ogarniam ten cyrk i czasami dochodzę nawet do wniosku, że może to dobrze, iż jestem takim lekko trzepniętym egzemplarzem, bo spora część bodźców zwyczajnie do mnie nie dociera. Siedzę więc, szczerzę zęby, od czasu do czasu kopię się dyskretnie po kostkach i udaję osobę w pełni kompatybilną z otaczającą rzeczywistością. Gdyby ktoś zajrzał mi wtedy do głowy, zobaczyłby zapewne małego człowieczka leżącego na hamaku z kartką „Nie przeszkadzać. Trwa aktualizacja systemu”. 
Rzeczywistość dociera do mnie jak przez szybę albo gigantyczną ścianę skonstruowaną z galaretki owocowej. Widzę, że ludzie poruszają ustami, słyszę jakieś dźwięki, nawet przytakuję z przekonaniem, ale mój umysł przetwarza to wszystko z prędkością urzędnika, któremu pięć minut temu skończyły się godziny przyjęć interesantów. Coraz częściej rozważam więc obrabowanie jakiejś nielegalnej fabryki produkującej dopalacze. Oczywiście wyłącznie w celach naukowych. Chciałabym sprawdzić, czy istnieje substancja, po której człowiek jest w stanie normalnie funkcjonować bez konieczności wcześniejszego odprawienia egzorcyzmów nad własnym układem krążenia.

Co ciekawe, jedynym sprawdzonym sposobem przywrócenia mnie do świata żywych jest intensywny ruch. Ale nie jakieś tam machanie nóżką przy otwartym oknie czy spacer wokół osiedlowego śmietnika. Muszę się porządnie zmęczyć, niemal do stanu, w którym trzeba mnie zdrapywać z podłogi szpachelką. Wtedy dzieje się cud! Serce nagle przypomina sobie o swoich obowiązkach, krew rusza z kopyta, a ja dostaję takiego wigoru, że mogłabym latać na miotle bez napędu mechanicznego, wyprzedzając po drodze gołębie i nisko przelatujące samoloty. Niestety następnego dnia, jeśli biometr niekorzystny, cała zabawa zaczyna się od początku. Wstaję, a właściwie podejmuję rozpaczliwą próbę odklejenia się od materaca, i czuję, jak moje ciało powoli przechodzi w stan skupienia właściwy budyniowi.

I nie proponujcie mi tutaj wstawania o piątej rano, żeby przed robotą przebiec maraton na golasa, a potem wziąć lodowaty prysznic i z uśmiechem powitać nowy dzień. Aż taką masochistką nie jestem! O piątej rano moje narządy wewnętrzne jeszcze śpią, a próba zmuszenia ich do aktywności mogłaby się skończyć zbiorowym wypowiedzeniem umowy o pracę. Poza tym bieganie nago o świcie mogłoby doprowadzić do interwencji policji, a ja naprawdę nie mam siły uciekać przed radiowozem.

Nie działają również popularne porady, żebym się z kimś pokłóciła, porządnie wkurzyła albo znalazła sobie powód do irytacji. Próbowałam. Mój organizm w stanie niskociśnieniowej zapaści jest emocjonalnie porównywalny z kisielem pozostawionym na parapecie. Można mnie obrażać, prowokować i straszyć końcem świata, a ja co najwyżej zapytam, czy to będzie koniec przed obiadem, czy po, bo chciałabym jeszcze zdążyć się zdrzemnąć. Nawet perspektywa awantury wymaga ode mnie energii, której zwyczajnie nie posiadam.

Dlatego zwracam się z apelem do wszystkich niskociśnieniowców oraz tych, którzy znają jakieś skuteczne sposoby na uruchomienie człowieka bez konieczności pakowania w siebie połowy asortymentu apteki. Podzielcie się wiedzą, zanim zacznę poważnie rozważać zakup defibrylatora do użytku domowego. A gdybyście kiedyś zobaczyli mnie leżącą nieruchomo i wpatrzoną w sufit, nie wpadajcie od razu w panikę. Nie wzywajcie zakładu pogrzebowego, nie sprawdzajcie testamentu i pod żadnym pozorem nie dzielcie się moimi rzeczami. Ja najprawdopodobniej jeszcze żyję. ;)

Sukces przed ósmą? Proszę mnie nie straszyć!

Podobno ludzie sukcesu wstają o piątej rano. O 5:07 medytują, o 5:19 piją wodę z cytryną, a o 5:32 mają już plan przejęcia sąsiedniej galaktyki. Ja o tej porze mam plan równie ambitny: nie otwierać oczu zbyt gwałtownie, żeby dzień mnie nie zauważył.

Nie mam nic przeciwko sukcesowi. Przeciwnie - chętnie go przytulę do piersi. Może być nawet duży, błyszczący i z dostawą pod drzwi. Mam tylko drobną uwagę organizacyjną: niech nie przychodzi bladym świtem. O szóstej rano nawet moje marzenia śpią jeszcze na boku, przykryte po uszy, a motywacja wygląda jak kot wyrzucony z ciepłego fotela - patrzy z pogardą i nie zamierza współpracować.

Hmmm... A może cały sekret nie polega na tym, żeby zrywać się z łóżka, zanim kogut zdąży sprawdzić grafik. Może trzeba wstawać wtedy, kiedy człowiek potrafi już odróżnić życiową misję od pilnej potrzeby kawy. W dobrym humorze mózg pracuje zdecydowanie lepiej: pomysły wpadają bez zapowiedzi, rozsiadają się wygodnie i zaczynają robić twórczy bałagan.

Budzik natomiast ma w sobie coś z małego domowego windykatora: dzwoni, zanim jesteśmy gotowi, żąda natychmiastowej reakcji i absolutnie nie interesuje go nasza sytuacja emocjonalna. Czy człowiek niewyspany może zdobyć świat? Oczywiście. Tylko istnieje ryzyko, że po drodze warczy na ekspres do kawy, obrazi się na własne spodnie i przez siedem minut szuka telefonu, który trzyma w ręce.

Dlatego mój osobisty przepis na sukces jest podejrzanie nieheroiczny: najpierw odzyskać człowieczeństwo, potem zdobywać szczyty. Himalaje poczekają. Świat też. A jeśli nie poczeka? Trudno. Niech zostawi wiadomość. 😉

Bielizna wyszczuplająca – czyli opowieść o iluzji, pocie i godności...

Każda kobieta ma w życiu przynajmniej jeden moment słabości. Taki, w którym patrzy w lustro i zamiast realnego odbicia widzi wizję siebie „po drobnej korekcie rzeczywistości”. Dwa centymetry mniej brzucha, trzy więcej godności, poproszę. U jednych kończy się to grzywką, u innych tatuażem, a u mnie – bielizną wyszczuplającą.

Nie była to decyzja impulsywna. To była decyzja głęboko przemyślana… przez jakieś cztery minuty. To wystarczająco długo, by zniszczyć życie. W głowie miałam wizję: smukła sylwetka, gładka linia bioder, brzuch jak z photoshopa. Klik. Kupione. Rozmiar oczywiście ambitny – bo przecież człowiek nie tyje, tylko ma „potencjał”.

Gdy wyjęłam to dzieło nowoczesnej inżynierii tekstylnej z opakowania, przez chwilę byłam przekonana, że zaszła jakaś pomyłka. To wyglądało jak sprzęt nurkowy dla lalki Barbie. To ma wejść NA MNIE? Czy producent wierzy w cuda? Materiał elastyczny, owszem – ale tylko w teorii. W praktyce przypominał gumę do żucia po tygodniu zalegania na chodniku.

Zakładanie przypominało pojedynek: ja kontra lateks.

Najpierw łydki – jeszcze ufne. No widzisz, współpracujemy.

Kolana – punkt graniczny cywilizacji. Dlaczego wszystko co dobre w moim życiu kończy się na kolanach?

Potem uda – wyjątkowo podejrzliwe. Nie pchaj się, tu nie ma miejsca, tu już ktoś mieszka!

Dalej było tylko negocjowanie godności w zamkniętym pomieszczeniu z lustrem, które wszystko widziało i niczego nie zapomniało.

Kiedy w końcu osiągnęłam poziom „jako tako wciągnięte”, zrozumiałam, że ten strój nie modeluje sylwetki – on ją przesuwa.

Tłuszcz jak w urzędzie – zmienia okienko. Z dołu w górę, z góry na boki, z boków w miejsca, których istnienia wcześniej nie podejrzewałam.

Efekt? Owszem. Talia była. Brzuch zniknął. Halo, był tu przed chwilą, gdzie on jest? Ale w zamian pojawił się nowy, nieznany dotąd kontynent w okolicach żeber. Biust awansował o dwie kategorie geograficzne. Oddychanie weszło w tryb ekonomiczny. Oddychamy oszczędnie, jak w czasie kryzysu.

W pracy usłyszałam:

– Jakoś tak… szczuplej dziś wyglądasz.

Uśmiechnęłam się dumnie, nie zdradzając, że pod bluzką toczy się cicha walka o dopływ tlenu. (Nie rozśmieszaj mnie, bo mi pękną szwy i relacje międzyludzkie).

Po trzech godzinach zrozumiałam, że bielizna wyszczuplająca nie działa na zasadzie „noszę – chudnę”, tylko „noszę – paruję”. Proces odwadniania zachodzi błyskawicznie. Organizm, nie mogąc wydalić emocji, wydala wszystko inne. Jeśli tak dalej pójdzie, zostanę rodzynkiem.

A potem przyszła chwila próby. Zwykła, ludzka potrzeba fizjologiczna... Nie. Nie teraz. Przełóżmy to na jutro?!?

I wówczas dotarło do mnie, że to nie jest bielizna. To jest system zamknięty. Zdjęcie tego ustrojstwa w warunkach publicznego szaletu graniczy z cudem. To jak próba rozbrojenia bomby w windzie, bez instrukcji i z drżącymi rękami. Którą warstwę odwijam pierwszą? Czy to jeszcze lateks, czy to już moje fałdy? Udało się. Z minimalnymi stratami psychicznymi. Psychika przeżyje. Godność została lekko poturbowana.

Wieczorem, zdejmując ten wynalazek, poczułam coś, czego dawno nie czułam: prawdziwe rozprężenie materii. Ciało wróciło do swoich naturalnych kształtów z ulgą godną powracających z emigracji. Witajcie w domu, dziewczyny, rozpakujcie się! A ja spojrzałam w lustro i zobaczyłam siebie – nie wersję „premium”, tylko oryginał.

Nagle mnie olśniło... Wiecie – jak w tych kreskówkach, kiedy na łeb spada ciężki przedmiot...

Bielizna wyszczuplająca nie powstała po to, żeby odchudzać kobiety. Ona powstała po to, żebyśmy przez kilka godzin uwierzyły, że problem nie leży w ubraniach, tylko w nas. A kiedy ją zdejmujemy – żebyśmy doceniły, jak pięknie oddycha się bez kompromisów. I jak cudownie można usiąść bez efektu „strzału bocznego” ;)