Żołądź to nie fotel, czyli o sztuce czekania, aż życie zrobi coś za nas...

Jedni patrzą na żołędzie i widzą w nich początek dębu, inni zaś dostrzegają przede wszystkim całkiem poręczny pretekst, żeby usiąść i poczekać, aż natura, los i może jeszcze ktoś bardziej przedsiębiorczy wykonają za nich resztę roboty.

Siadają więc na nim metaforycznie, poprawiają kołnierzyk nadziei i czekają, aż życie zrobi swoje. A życie, jak to życie, nie zawsze jest zatrudnione w dziale spełniania cudzych oczekiwań. Czasem ma wolne. Czasem jest na L4. A czasem patrzy na człowieka siedzącego na żołędziu i samo nie bardzo wie, czego ten człowiek właściwie od niego chce.

Owszem, z żołędzia może wyrosnąć dąb. Tylko że to trochę potrwa. I nie ma żadnej gwarancji, że kiedy drzewo osiągnie imponujące rozmiary, my nadal będziemy mieli ochotę siedzieć dokładnie tam, gdzie usiedliśmy trzy dekady wcześniej. Możliwe, że w międzyczasie zmienimy zdanie, branżę, fryzurę, męża, poglądy na gluten i stosunek do ludzi, którzy mówią: „wszystko dzieje się po coś”.

Ale nie wszystko dzieje się „po coś”. Niektóre rzeczy dzieją się, ponieważ nic z nimi nie zrobiliśmy.

Jest również ten drugi sposób: wspiąć się na drzewo. Nie brzmi tak komfortowo. Nie ma poduszki pod tyłkiem ani możliwości powiedzenia znajomym: „daję sobie czas”. Jest za to ryzyko, że zahaczymy rajstopami o gałąź, zedrzemy kolano, pomylimy konar z genialnym pomysłem i przez chwilę będziemy wyglądać jak orangutan po kursie przedsiębiorczości. Ale przynajmniej jesteśmy w ruchu.

Zadziwiającym talentem człowieka nie jest bowiem cierpliwość. Jest nim niezwykła zdolność do przebierania bezczynności w bardzo eleganckie słowa. Nie boimy się - „czekamy na odpowiedni moment”. Nie odkładamy - „dojrzewamy do decyzji”. Nie stoimy w miejscu - „obserwujemy sytuację”. Jeszcze chwila i bezczynność dostanie własny profil w serwisie LinkedIn oraz rekomendację od coacha.

Wiadomo, że nie chodzi o to, żeby rzucać się na każde drzewo jak wiewiórka po trzech espresso. Nie każda gałąź jest nasza. Nie każdy szczyt wart jest obtłuczonych kolan. I nie każdy człowiek musi bez przerwy coś zdobywać, udowadniać, przekraczać i „wychodzić ze strefy komfortu” - czasem strefa komfortu jest po prostu miejscem, w którym mamy święty spokój, który jest nam najbardziej w danym momencie potrzebny.

Ale jeśli naprawdę czegoś chcemy, dobrze od czasu do czasu sprawdzić, czy przypadkiem nie siedzimy właśnie na żołędziu i nie nazywamy tego strategią.

Oczywiście dąb może kiedyś wyrosnąć. Tylko szkoda byłoby po latach odkryć, że dąb zdążył wyrosnąć, a my w tym samym czasie wyhodowaliśmy głównie imponujący zestaw powodów, dla których jeszcze nie warto wstawać.

A od siedzenia, jak wiadomo, najwyżej rośnie dupa. 😉

Gdzie jest klucz, do diabła, i kto wyważył drzwi?

Pechowiec ma w życiu pęk kluczy jak woźny w sanatorium. Do sukcesu, do miłości, do świętego spokoju, do lepszego jutra i prawdopodobnie jeszcze jeden do piwnicy, choć piwnicy nigdy nie miał. Problem w tym, że kiedy wreszcie trafia pod właściwe drzwi, okazuje się, że klucz pasuje. Do sąsiada.

Szczęściarz funkcjonuje inaczej. Nie ma klucza, planu B ani pojęcia, co robi. Ma za to tę szczególną odmianę bezczelnego optymizmu, przy której rzeczywistość przez chwilę traci orientację. Szarpie za klamkę, drzwi nie puszczają, więc zamiast analizować dzieciństwo, układ planet, przebyte choroby i winę byłego partnera - bierze rozbieg...

W tym miejscu zaczyna się najbardziej niesprawiedliwa część spektaklu pod tytułem „życie”. Jeden przez trzy lata szuka instrukcji obsługi, drugi naciska czerwony guzik z napisem „NIE NACISKAĆ” i dostaje awans.

Oczywiście nie namawiam do taranowania każdej przeszkody czołem. Czoło mamy jedno, a drzwi bywają dębowe. Ale czasem człowiek tak długo szuka właściwego klucza, że nie zauważa, iż obok jest otwarte okno.

Może więc szczęście nie polega na tym, że komuś wszystko się otwiera. Może niektórzy po prostu szybciej tracą cierpliwość do zamków.

A pech? Pech wtedy stoi z boku, poprawia okulary i mruczy:

- No pięknie. A ja tu dorabiałem klucz. 😉

Otwór otworowi nierówny, czyli zanim skoczysz, sprawdź, czy to nie szambo...

Optymista to osobnik, który na hasło „jakoś to będzie” spokojnie dopija kawę. Pesymista w tym czasie robi kopię dokumentów, ładuje powerbank i sprawdza, gdzie znajduje się najbliższe prosektorium.

Pierwszy wchodzi w nieznane z entuzjazmem labradora, który zobaczył otwartą lodówkę. Drugi podchodzi do życia jak saper zatrudniony na umowie śmieciowej - ostrożnie, bez wiary w jutro i z przekonaniem, że premii raczej nie będzie.

Nie wiem, który ma lepiej. Optymista częściej obija sobie tyłek, ale przynajmniej rusza z miejsca. Pesymista wprawdzie nie spada, bo nigdzie nie wchodzi, za to pół życia siedzi obok drabiny i tłumaczy wszystkim, że szczeble od początku wyglądały podejrzanie.

Osobiście wybieram wariant mieszany: entuzjazm optymisty oraz podejrzliwość kobiety, która choć raz zamówiła sukienkę ze zdjęcia w internecie. Świat może i stoi otworem, ale zanim człowiek rzuci się w niego z rozwianym włosem i nadzieją w zębach, dobrze sprawdzić, czy prowadzi do przygody, czy do szamba. Jedno i drugie bywa głębokie - tylko wspomnienia pachną zupełnie inaczej. 😉